İÇ BÜKEY ANLAR...

            İnsan ruhunun iç bükey anları vardır... Öyle anlardır ki bazen kalmak istersin kendi içinde, bazende koşarcasına dışına çıkmak istersin kendinin.. Bu bilindik bir iç hesaplaşma halinden çok, orada olmayı isteme halidir nedenli ve nedensiz... Ya da kim bilir orada hiç olmamış olmayı isteme hali..... İnsanın kendisiyle baş başa kalıp "keşke böyle yapmasaydım" diye düşündüğü anlar, yaşamın en kötü anlarıdır aslında.. Çaresizliğin girdabına kapılıp, kesinkes kendini mahkum etmekten alıkoyamayacağın ve kimbilir belki de kaçmaktansa, kendini yargılayıp aklamaktan ziyade cezanı çekip bir nebze olsun huzur bulma teşebbüsüdür aslında yapmak istediğin...
            Ama pek az insan bu iç bükey anlardan yaşama dair bulup çıkardığı doğruları, yaşam pratiği için kullanmaya başlar... Çünkü en zor şeydir insanın kendini değiştirmesi... Hatta bu pek mümkün de değildir... Keşke daha doğru ve dürüst yaşamayı bu iç bükey anlar sayesinde başarabilseydik... 
         Herkesin doğruyu bulmak için arada bir içine dönerek daha iyiye ve daha doğruya doğru yöenebilme davranışı öğretilebilir bir şeydir aslında... Eğitim esas olarak böyle bir şey değil midir aslında? Veya böyle bir şey olsa daha iyi olmaz mıydı?